Posts tonen met het label anders denken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label anders denken. Alle posts tonen

zaterdag 27 oktober 2012

Fake it till you become it!


Dit blog gaat over jezelf presenteren aan de buitenwereld. Waarom? Omdat jezelf presenteren je ontzettend gelukkig kan maken. 
Ik durf te wedden dat er heel wat lezers zijn die mij nu voor gek verklaren. Presenteren en overtuigen behoren tot de activiteiten die de mens over het algemeen als stressvolle en angstige momenten ervaart en die velen het liefst voorkomen. Toch moeten we onderkennen dat diegene die het wél doen en het goéd doen er vaak zielsgelukkig uitzien. Ze stralen en komen krachtig over. Zo krachtig dat we ons graag met hen inlaten. Zij lijken te snappen waar het heen moet gaan en wij volgen graag.


We weten het allemaal; onze non-verbale communicatie speelt een enorme rol in hoe we overkomen op anderen. Onder non-verbale communicatie wordt verstaan: houding, oogcontact, gebaren en uiterlijk. Deze vier facetten zijn van grote invloed op het beeld dat een ander van jou vormt. Nog voordat je je mond hebt open gedaan, heeft je gesprekspartner al een beeld van jou. Dit beeld beïnvloedt in grote mate zijn interpretatie van jouw verbale boodschap. De eerste indruk komt vaak voort uit non-verbale communicatie. Ben jij je bewust van hoe je overkomt?

Zowel mensen als dieren beoordelen elkaar op non-verbale communicatie. Een persoon die zeker is van zichzelf en gelukkig is met wat hij over wil brengen straalt kracht uit. Wij vinden deze persoon 'aantrekkelijk' omdat hij rechtop staat en zich breder maakt (door bijvoorbeeld de armen te spreiden en de borst omhoog en naar voren te brengen). De persoon staat in onze ogen  'open' voor zijn omgeving.

 












Een persoon die zich niet comfortabel voelt en het liefst aan de huidige situatie zou ontsnappen maakt zich klein in plaats van groot. Hij duikt in elkaar, brengt de armen voor zijn lichaam, laat het hoofd hangen, de schouders zakken. Je zou kunnen zeggen dat deze persoon zichzelf veilig opsluit. Een gesloten houding is het gevolg.













De momenten waarop we het meest worden geconfronteerd met onze non-verbale communicatie is wanneer we iemand willen overtuigen. Denk aan het moment dat je een presentatie geeft op je werk of waneer je in een sollicitatiegesprek zit. Je wilt op zo'n moment succes boeken maar voelt je juist zenuwachtig of zelfs angstig. Je bent alles behalve zeker van jezelf. Hoe voorkom je dat dit wordt opgepikt? Simpel: Doe alsof.


Waarom zou je jezelf dat fijne gevoel van in je kracht staan willen onthouden?
Je kunt jezelf zoveel moois cadeau doen door de stap te nemen en jezelf te laten zien!
Ben je niet geboren met deze x-factor? Fake it till you become it!



Volgens sociaal psycholoog Amy Cuddy kunnen we door onze lichaamstaal bewust aan te passen, ons lichaam invloed laten uitoefen op ons brein en daarmee op onze gedachten, gevoelens en zelfs hormonen.
Zij deed onderzoek bij proefpersonen door middel van het meten van het dominantie-hormoon testosteron en het stresshormoon cortisol voor en na aanvang van een simpele opdracht. De proefpersonen werd gevraagd voor twee minuten een dominante of onderdanige houding aan te nemen. De hormoontest wees uit dat de proefpersonen die een krachtige houding hadden moeten aannemen meer testosteron hadden aangemaakt en dat het stresshormoon cortisol flink was afgenomen. Bij de groep die zich onderdanig had moeten opstellen waren de resultaten vice versa.
Uit Cuddy's onderzoek bleek dat door bewust een bepaalde lichaamshouding aan te nemen we ons brein kunnen beïnvloeden; eigenlijk zelfs voor de gek kunnen houden. Ons brein reageert op de lichaamshouding met het afgeven of minderen van een gerelateerd hormoon. Dit heeft weer invloed op hoe wij ons voelen. Hoe wij ons voelen heeft invloed op wat wij uitstralen en dus op hoe wij overkomen. Die non-verbale boodschap bepaalt ons succes.
Kort gezegd: 

Ons lichaam beïnvloed ons brein;
ons brein beïnvloed ons gedrag;
ons gedrag beïnvloedt onze resultaten.


Je meer zeker voelen kan je bereiken door doelen te stellen die dat gevoel zouden moeten oproepen. Bijvoorbeeld: "wanneer ik een baan heb die ik leuk vind, voel ik me vast meer mijzelf en ben ik gelukkiger". Je stelt je geluk uit terwijl je je ook direct meer gelukkig kan voelen.

Wanneer je elke ochtend voor de spiegel de 'juiste'  houding poseert, maakt je lichaam meer hormonen aan die  je meer zeker doen voelen. Je verzorgt als het ware je eigen doping!
Met deze boost ga je op pad. Misschien naar je dagelijkse werk, misschien naar een date of misschien wel naar een sollicitatie-gesprek. Nemen de zenuwen de overhand? Hup. Armen in je zij; borst vooruit en mondhoeken omhoog. De nodige testosteron stroomt weer door je lijf.

Want: hoe kom je aan die baan of partner die jou zo gelukkig gaat maken?  Juist; je zult hen moeten overtuigen van jouw succes-factor. Je hoeft niet te liegen; je woorden hoef je niet te verdraaien. Je kan dood-eerlijk zijn. Pas simpelweg je houding aan.

Dus draai de rollen eens om. Creëer je geluk door geluk aan te maken en uit te stralen!
Sing and songwriter Ben Howard zong het al:

"...keep your head up, keep your heart strong.. keep your mind set in your ways.."


Bekijk eens wat plaatsjes en filmpjes van mensen die in jouw optiek 'leading' zijn en kopiëer hun lichaamstaal. Wedden dat jij binnen niet te lange tijd successen boekt waar je eerder alleen maar van (dag)droomde?

Veel plezier met jezelf gelukkig maken. Drie keer raden hoe ik nu achter mijn computer zit...


Groet Collega R.

Wil je Amy Cuddy zelf horen vertellen over haar onderzoek? 
Bekijk het volgende filmpje en laat je inspireren! 


zaterdag 18 februari 2012

De kracht van herhaling

De tafel van... Hoor je het deuntje alweer in je hoofd van het klassikaal opdreunen van de tafels?
Herhaaldelijk werd dit gedaan. Tot we alle tafels in ons hoofd hadden, in hetzelfde ritme, in dezelfde volgorde. Het werd alleen lastig wanneer de juf de tafels in ene door elkaar of andersom ging vragen. Dan was er even reden voor paniek. Ik had er een hekel aan. Maar ze deden het allemaal, die juffen. En ook toen de tafels later talen werden, of topografie. 

Herhaling 
Kinderen vinden het heerlijk.  Wekenlang hetzelfde voorleesboekje, die ene tekenfilm, een spelletje, een liedje. Alles op repeat. Tot ze iets nieuws ontdekken.
Kinderen zijn in staat om zonder zich te gaan vervelen, tot in den eeuwigheid hetzelfde te doen. Niet voor niets waren (of zijn?) die vrolijk huppelende Teletubbies in de groene heuvels zo’n enorm succes. ‘Nog een keer nog een keer!’ werd er geroepen. En jawel, het hele stuk werd nog een keer afgespeeld. En kinderden vinden dat prachtig. 
Wanneer we groter worden, wordt het herhalen 'leren' genoemd en op de middelbare school wordt 'leren' ook wel stampen of blokken. (of bestaat er inmiddels al een hipper, straattaal-verantwoord ander woord voor?) En als je na de middelbare school dan nog verder gaat, dan wordt stampen of blokken weer leren.

Goed. Herhalen dus. Het is ergens goed voor. Kinderen lijken het vooral heel erg leuk te vinden, maar later gaan we begrijpen dat herhalen vooral ook heel handig is. Hoe vaker je leerstof of een nieuwe handeling herhaald, hoe minder moeite je hoeft te doen om het terug te halen. Want elke herhaling zorgt ervoor dat in onze hersenen de verbinding die gelegd wordt bij de eerste keer dat we nieuwe stof tot ons nemen, verstevigd. Elke keer weer. Dit zorgt ervoor dat we het nooit meer echt vergeten (even een test tussendoor: 'Slag bij Nieuwpoort......' -antwoorden kan via het reactieformulier. En niet stiekem Googlen!) of dat een bepaalde handeling automatisme wordt. 

WeHeartIt
Maar kan herhaling ook negatief zijn? 
Ja.
Het zal niemand ontgaan zijn wat het nieuws ons gisteren vertelde over Friso. Verschrikkelijk, dat vind ik ook. Maar na een uur het nieuws volgen, werd ik niet goed. Op elke zender, in bijna ieder programma, in wat voor vorm dan ook, werd het nieuws in een soort loop afgedraaid. Continu kwam dezelfde informatie langs, zij het in andere woorden, maar het bleef dezelfde info. Ook werden van alle kanten deskundigen erbij gehaald die ook weer -doordat ze steeds dezelfde vragen kregen- gingen herhalen. En waar je ook heen zapte; niet alleen het nieuws werd herhaald, ook de deskundigen werden herhaald, doordat ze nu overal gevraagd werden.


En dat deed me denken aan een lezing van Maarten van Rossem, waar ik enkele weken geleden met mijn Collega R. was. 
Hij had het er over dat we allemaal vooral gericht zijn op slecht nieuws en het herhalen ervan. Net zo lang tot we ander nieuws hebben gevonden zodat we dat dan weer kunnen herhalen. Alsof we niets anders te doen hebben. (En nu moet ik meteen weer aan de kinderen denken aan het begin van dit stuk...)
Een logische verklaring hiervoor was, dat goed nieuws nu eenmaal niet interessant is. Wanneer het nieuws alleen maar positieve berichten zou brengen, dan raken we snel verveeld. Daar kunnen we het blijkbaar niet lang genoeg over hebben, is niet interessant om te delen in de rij bij de supermarkt, via Twitter, in de wachtkamer, waar dan ook.

Ik begrijp dat ik nu de vervelende juf ben die de tafels in ene door elkaar gaat gooien: Maar laten we komende week eens niet alles herhalen.
(Je bewust zijn van alles wat je blijft herhalen is al heel wat. Maar probeer het eens...) Zet het nieuws na 1 keer uit, laat je eens niet meesleuren in de herhaling van een ander wanneer ze wéér gaan klagen over iets wat al heel lang zo is. Wees de vervelende juf voor jezelf en voor anderen en breng herhaling in verwarring door opeens iets anders te doen of te zeggen. Het zal even struikelen worden misschien, maar je zal zien dat het er een stuk interessanter van wordt.
Zeker als het om slecht nieuws of negatieve gedachten gaat......

Omgekeerde groet,
Collega N.