Goedemorgen Collega en Collega’s!
Wat een heerlijke ochtend weer. Ik zit hier in alle rust de vorige brief nog eens door te lezen. Mooi om te lezen dat je toch een vitrinekastje aan wilt schaffen voor je life changing momenten Collega R., doet me goed dat je ze nu toch graag een ereplaatsje wilt geven. Geniet ervan!
Held en mentor. Mooi. Ik heb er nog lang over na lopen denken. En inderdaad, het lijntje tussen beiden is heel dun. Mijn helden zijn mijn mentoren geweest en andersom. En toch zit er ergens een verschil wat niet uit te leggen is. Het is niet grijpbaar. Wat ze gemeen hebben is een stuk makkelijker, in mijn geval dan, ze weten geen van beiden wat voor impact ze gemaakt hebben. Misschien moest ik ze dat eens vaker vertellen. Daar ga ik de komende lange tijd nog vaak over nadenken.
Bedankt Collega!
Je riep op om deze week geen moment voorbij te laten gaan waarin je mogelijk een heldendaad kon verrichten. Phoe! Dat viel niet mee.
Dat klinkt misschien gek, maar juist omdat ik mij heel bewust was van alle dingen die gebeurde en de gedachte dat ik mogelijk held kon spelen, maakte het een aparte week. Ik dacht steeds ‘ik moet hier iets mee!’ En dat lukte dus niet.
Tot ik donderdagmiddag aanbelde bij iemand.
Terwijl ik al klaarstond met een opgewekte ‘Hallo! Daar zijn we weer’, hoorde ik hoe de deur langzaam open werd gedaan. En zag dat de persoon achter de deur huilde.
Terwijl ik al klaarstond met een opgewekte ‘Hallo! Daar zijn we weer’, hoorde ik hoe de deur langzaam open werd gedaan. En zag dat de persoon achter de deur huilde.
Ik verruilde mijn ‘daar zijn we weer’, onmiddellijk voor de ‘wat is er met u aan de hand?’ en stapte meteen naar binnen. Voor ik het wist was ik rustig met haar gaan zitten en nam ik alle tijd voor haar tranen en verhaal.
Op dat moment besefte ik (maar bedacht dat pas achteraf) dat wanneer je alles loslaat en gewoon jezelf bent, je zoveel heldendaden kunt verrichten. Je hebt het alleen niet door, want je doet het gewoon. De kunst is om niet steeds iets te willen 'moeten' met van alles, maar om gewoon je ogen open te houden en aandacht te hebben voor iedereen. Ook de vreemdeling in de straat.
Aan het einde van het gesprek maakte ik een klein grapje en moest ze door haar tranen heen lachen. En het was goed. Na een diepe zucht liet ze haar zorgen los en ik mijn moeten.
Oproep tot inspiratie
Deze week hou ik de oproep kort, want ik wil dat jullie komende week gewoon DOEN en plezier hebben! En we beginnen meteen vandaag.
Door het filmpje van Amélie vorige week, moet ik al de hele week denken aan het begin van die film. Ik weet dat er heel erg veel mensen zijn die deze film fantastisch vinden, maar ik kan mij voorstellen dat je na misschien 20 keer kijken, de kleine dingen over het hoofd gaat zien. En dat is nou precies waar ik het over wil hebben.
Om jullie geheugen op te frissen óf om je kennis te laten maken met het stuk wat ik bedoel, vraag ik je om precies 1:28 de tijd te nemen dit filmpje te bekijken.
Wat ik van jullie wil, lieve Collega's, is dat jullie komende week eens goed naar jezelf kijken en eens opletten wat jouw eigenaardigheden en liefhebberijen zijn. Of ze nu heel opvallend of misschien zelfs 'genant' zijn of duidelijk aanwezig maar inmiddels vergeten omdat het een gewoonte is geworden.
Schrijf ze eens op, laat ze hier achter.
Of stuur ons eens een mail met je lijstje vol gekke maniertjes en fijne dingen.
Wat mijn eigenaardigheden zijn of liefhebberijen? Dat zijn er een hoop! Maar eentje wil ik wel alvast delen: Ik reken nog steeds in kikkertjes.
Zelfs als de persoon tegenover mij een bankdirecteur is en zou zeggen '50 cent'. Dan gniffel ik in gedachten en denk 'dat zijn 10 kikkertjes!'.
En nu jullie, Collega's! Schaam je niet en vertel op!
Wat doe jij voor eigenaardige en voor jou plezierige dingen?
Fijne dingen & rariteiten,
Liefs, Collega N.
