Bijles fotografie

Een paar weekenden geleden zaten vriendin T. en ik ieder in een andere trein ons te verheugen op de workshop 'digitale fotografie'  die we die middag zouden volgen. De workshop was door vriendin T. voor een prikkie gereserveerd via een veiling-site en we konden ons geluk niet op. Zo dadelijk zouden we onze camera's een stuk beter kennen en eindelijk mooie foto's kunnen maken zonder het programma op 'automatisch'  te hoeven zetten. 
We keken uit naar een middagje dwalen door Amsterdam, in de voetsporen van een jonge artistieke fotograaf (zo één met van dat Tarzan-haar en dromerige ogen) die ons de fijne kneepjes van het vak zou leren. Op de terugweg zouden we onze foto's vergelijken en verrast kunnen constateren dat de plaatjes die we die middag hadden gemaakt duidelijk veel professioneler waren dan de foto's die we ooit eerder schoten.
Maar zoals het wel vaker gaat met verwachtingen verschilde ook deze behoorlijk met de realiteit.

Onze mysterieuze vereeuwiger bleek een wat oudere norse man die als vakfotograaf voor de 'kijk-eens-jongens-wat-een-grote-boom!' - fastfoodketen werkte. De workshopruimte was gevuld met een stuk of 10 mensen met tassen en koffers vol camera's en lenzen. Vriendin T. en ik kwamen nog vol hoop binnen en jubelde een "Goedemiddag!" waarna we plaats namen op een vensterbank, in de veronderstelling dat we straks wel naar buiten zouden gaan. We werden gevraagd alsjeblieft ook een stoel te nemen. Een beetje ongemakkelijk schoven we tussen onze mede-deelnemers en probeerde we zo goed als dat ging de koffers en tassen, het gebroken been van een man en de rammelende tafeltjes met lege theekopjes te ontwijken. De al zittende mensen zeiden geen woord en keken apathisch langs ons heen. Vriendin T. en ik keken elkaar aan; niet wetende wat met de situatie aan te moeten.
De workshop begon, of liever gezegd: ging verder. Blijkbaar hadden we de introductie gemist en waren we nu bij het onderdeel 'historie' aanbeland.
Ondanks alle vernuftige digitale apparaatjes waar de Mac-fotograaf een groot deel van zijn carrière mee gewerkt had, stond er een enorme flip-over in het lokaal waar onder begeleiding van verschillende uitgeprinte afbeeldingen een drie uur durende workshop op uitgeschreven stond. De flip-over was duidelijk al heel wat jaren in gebruik.

De boodschap was helder: 

we waren het na-blijf klasje.

Na ongeveer twee minuten was ook onze blik glazig geworden en lieten we de woordenstroom die volgde over ons heen komen, zo nu en dan werden we opgeschrikt door een prachtige foto van de hand van onze leermeester, die we door mochten geven. Al snel begrepen we dat er door ons niet gefotografeerd zou worden vandaag. Wij waren namelijk de amateurs waarover de fotograaf zich elke keer weer verbaasde. "Hoe kan het toch zijn dat er nog altijd mensen zijn die wel een mooie camera kopen maar geen snars van de basis van fotografie begrijpen en dan foto's maken op 'modus automatisch'?! Deze laatste woorden werden zowat uitgespuugd.
De boodschap was helder: we waren het na-blijf klasje. De leerlingen die tijdens de fotografie-les niet op had zitten letten en nu drie uur strafregels moesten schrijven. Onder bezielend oog van een vakman die nog iets van zijn kennis op ons over zou proberen te dragen; de engel.

Flip-overblad na flip-overblad werd omgeslagen onder de begeleidende woorden: "Snappen jullie dat? Mooi! Dan zal ik het wel goed uitleggen." De deelneemster naast mij zat vervaarlijk onderuit gezakt weg te trekken en links van vriendin T. vergeleken drie mannen de grootte van hun lenzen. Een dappere deelneemster schraapte uiteindelijk haar keel en riep dwars door het pleidooi tegen Sigma-lenzen heen "is er misschien tijd voor pauze?!". Dat was er; zelfs met verse koffie (die al twee uur in een kan zat maar dat terzijde).
Na de pauze waren de stoelen van een aantal deelnemers, waaronder die van mijn buurvrouw, leeg. Dat was spijtig voor hen want nu ging onze trainer pas los! Hij had de benodigde voorkennis in onze hoofden gestampt en vond het dan toch eindelijk tijd worden voor wat toepasbare theorie: De opname instellingen op je camera. Opgelucht ging iedereen weer rechtop zitten. Hier hadden wij arme amateurs al die jaren dat wij met onze auto-modus fotografeerde, naar uitgekeken.

Een aantal weken na de workshop maakte ik mijn eerste foto waarbij ik de 'M' van Manual gebruikte. Ik zorgde dat mijn ISO-waarde, diafragma en sluitersnelheid op elkaar afgestemd waren. Maakte een test-shot met het handige knopje links onder op mijn Canon (waar ik nooit van begreep waar die voor was) en klikte tevreden op de ontspanner. Dit was het resultaat:

Jee..! Bij dezen wil ik meneer de fotograaf toch hartelijk bedanken voor de nuttige uitleg en geef ik toe dat de basis broodnodig was! Nu zal ik hard gaan oefenen. De hand-out met aantekeningen zit in mijn tas en pak ik er zo nu en dan nog eens bij. Omdat ik weet dat er onder onze lezers ook veel fotografie-fanaten zitten voeg ik de hand-out toe als bijlage. En denk erom: De theorie is de basis! 

En wil je een beetje serieus genomen worden als amateurfotograaf?  Kom dan nooit of de nimmer meer aan de auto-modus. Die is ten strengste verboden!

Wanneer een collega nog vragen heeft: stel ze me dan gerust. Dan pak ik mijn flip-over er nog even bij.

Een kleurrijke groet,

Collega R.

------------------------ Bijlage --------------------

De kracht van herhaling

De tafel van... Hoor je het deuntje alweer in je hoofd van het klassikaal opdreunen van de tafels?

Herhaaldelijk werd dit gedaan. Tot we alle tafels in ons hoofd hadden, in hetzelfde ritme, in dezelfde volgorde. Het werd alleen lastig wanneer de juf de tafels in ene door elkaar of andersom ging vragen. Dan was er even reden voor paniek. Ik had er een hekel aan. Maar ze deden het allemaal, die juffen. En ook toen de tafels later talen werden, of topografie. 

Herhaling 
Kinderen vinden het heerlijk.  Wekenlang hetzelfde voorleesboekje, die ene tekenfilm, een spelletje, een liedje. Alles op repeat. Tot ze iets nieuws ontdekken.
Kinderen zijn in staat om zonder zich te gaan vervelen, tot in den eeuwigheid hetzelfde te doen. Niet voor niets waren (of zijn?) die vrolijk huppelende Teletubbies in de groene heuvels zo’n enorm succes. ‘Nog een keer nog een keer!’ werd er geroepen. En jawel, het hele stuk werd nog een keer afgespeeld. En kinderden vinden dat prachtig. 

Wanneer we groter worden, wordt het herhalen 'leren' genoemd en op de middelbare school wordt 'leren' ook wel stampen of blokken. (of bestaat er inmiddels al een hipper, straattaal-verantwoord ander woord voor?) En als je na de middelbare school dan nog verder gaat, dan wordt stampen of blokken weer leren.

Goed. Herhalen dus. Het is ergens goed voor. Kinderen lijken het vooral heel erg leuk te vinden, maar later gaan we begrijpen dat herhalen vooral ook heel handig is. Hoe vaker je leerstof of een nieuwe handeling herhaald, hoe minder moeite je hoeft te doen om het terug te halen. Want elke herhaling zorgt ervoor dat in onze hersenen de verbinding die gelegd wordt bij de eerste keer dat we nieuwe stof tot ons nemen, verstevigd. Elke keer weer. Dit zorgt ervoor dat we het nooit meer echt vergeten (even een test tussendoor: 'Slag bij Nieuwpoort......' -antwoorden kan via het reactieformulier. En niet stiekem Googlen!) of dat een bepaalde handeling automatisme wordt. 

WeHeartIt

Maar kan herhaling ook negatief zijn? 
Ja.
Het zal niemand ontgaan zijn wat het nieuws ons gisteren vertelde over Friso. Verschrikkelijk, dat vind ik ook. Maar na een uur het nieuws volgen, werd ik niet goed. Op elke zender, in bijna ieder programma, in wat voor vorm dan ook, werd het nieuws in een soort loop afgedraaid. Continu kwam dezelfde informatie langs, zij het in andere woorden, maar het bleef dezelfde info. Ook werden van alle kanten deskundigen erbij gehaald die ook weer -doordat ze steeds dezelfde vragen kregen- gingen herhalen. En waar je ook heen zapte; niet alleen het nieuws werd herhaald, ook de deskundigen werden herhaald, doordat ze nu overal gevraagd werden.

En dat deed me denken aan een lezing van Maarten van Rossem, waar ik enkele weken geleden met mijn Collega R. was. Hij had het er over dat we allemaal vooral gericht zijn op slecht nieuws en het herhalen ervan. Net zo lang tot we ander nieuws hebben gevonden zodat we dat dan weer kunnen herhalen. Alsof we niets anders te doen hebben. (En nu moet ik meteen weer aan de kinderen denken aan het begin van dit stuk...)

Een logische verklaring hiervoor was, dat goed nieuws nu eenmaal niet interessant is. Wanneer het nieuws alleen maar positieve berichten zou brengen, dan raken we snel verveeld. Daar kunnen we het blijkbaar niet lang genoeg over hebben, is niet interessant om te delen in de rij bij de supermarkt, via Twitter, in de wachtkamer, waar dan ook.

Ik begrijp dat ik nu de vervelende juf ben die de tafels in ene door elkaar gaat gooien: Maar laten we komende week eens niet alles herhalen.
(Je bewust zijn van alles wat je blijft herhalen is al heel wat. Maar probeer het eens...) Zet het nieuws na 1 keer uit, laat je eens niet meesleuren in de herhaling van een ander wanneer ze wéér gaan klagen over iets wat al heel lang zo is. Wees de vervelende juf voor jezelf en voor anderen en breng herhaling in verwarring door opeens iets anders te doen of te zeggen. Het zal even struikelen worden misschien, maar je zal zien dat het er een stuk interessanter van wordt.
Zeker als het om slecht nieuws of negatieve gedachten gaat......

Omgekeerde groet,

Collega N.