Posts tonen met het label ontdekken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ontdekken. Alle posts tonen

zaterdag 27 oktober 2012

Fake it till you become it!


Dit blog gaat over jezelf presenteren aan de buitenwereld. Waarom? Omdat jezelf presenteren je ontzettend gelukkig kan maken. 
Ik durf te wedden dat er heel wat lezers zijn die mij nu voor gek verklaren. Presenteren en overtuigen behoren tot de activiteiten die de mens over het algemeen als stressvolle en angstige momenten ervaart en die velen het liefst voorkomen. Toch moeten we onderkennen dat diegene die het wél doen en het goéd doen er vaak zielsgelukkig uitzien. Ze stralen en komen krachtig over. Zo krachtig dat we ons graag met hen inlaten. Zij lijken te snappen waar het heen moet gaan en wij volgen graag.


We weten het allemaal; onze non-verbale communicatie speelt een enorme rol in hoe we overkomen op anderen. Onder non-verbale communicatie wordt verstaan: houding, oogcontact, gebaren en uiterlijk. Deze vier facetten zijn van grote invloed op het beeld dat een ander van jou vormt. Nog voordat je je mond hebt open gedaan, heeft je gesprekspartner al een beeld van jou. Dit beeld beïnvloedt in grote mate zijn interpretatie van jouw verbale boodschap. De eerste indruk komt vaak voort uit non-verbale communicatie. Ben jij je bewust van hoe je overkomt?

Zowel mensen als dieren beoordelen elkaar op non-verbale communicatie. Een persoon die zeker is van zichzelf en gelukkig is met wat hij over wil brengen straalt kracht uit. Wij vinden deze persoon 'aantrekkelijk' omdat hij rechtop staat en zich breder maakt (door bijvoorbeeld de armen te spreiden en de borst omhoog en naar voren te brengen). De persoon staat in onze ogen  'open' voor zijn omgeving.

 












Een persoon die zich niet comfortabel voelt en het liefst aan de huidige situatie zou ontsnappen maakt zich klein in plaats van groot. Hij duikt in elkaar, brengt de armen voor zijn lichaam, laat het hoofd hangen, de schouders zakken. Je zou kunnen zeggen dat deze persoon zichzelf veilig opsluit. Een gesloten houding is het gevolg.













De momenten waarop we het meest worden geconfronteerd met onze non-verbale communicatie is wanneer we iemand willen overtuigen. Denk aan het moment dat je een presentatie geeft op je werk of waneer je in een sollicitatiegesprek zit. Je wilt op zo'n moment succes boeken maar voelt je juist zenuwachtig of zelfs angstig. Je bent alles behalve zeker van jezelf. Hoe voorkom je dat dit wordt opgepikt? Simpel: Doe alsof.


Waarom zou je jezelf dat fijne gevoel van in je kracht staan willen onthouden?
Je kunt jezelf zoveel moois cadeau doen door de stap te nemen en jezelf te laten zien!
Ben je niet geboren met deze x-factor? Fake it till you become it!



Volgens sociaal psycholoog Amy Cuddy kunnen we door onze lichaamstaal bewust aan te passen, ons lichaam invloed laten uitoefen op ons brein en daarmee op onze gedachten, gevoelens en zelfs hormonen.
Zij deed onderzoek bij proefpersonen door middel van het meten van het dominantie-hormoon testosteron en het stresshormoon cortisol voor en na aanvang van een simpele opdracht. De proefpersonen werd gevraagd voor twee minuten een dominante of onderdanige houding aan te nemen. De hormoontest wees uit dat de proefpersonen die een krachtige houding hadden moeten aannemen meer testosteron hadden aangemaakt en dat het stresshormoon cortisol flink was afgenomen. Bij de groep die zich onderdanig had moeten opstellen waren de resultaten vice versa.
Uit Cuddy's onderzoek bleek dat door bewust een bepaalde lichaamshouding aan te nemen we ons brein kunnen beïnvloeden; eigenlijk zelfs voor de gek kunnen houden. Ons brein reageert op de lichaamshouding met het afgeven of minderen van een gerelateerd hormoon. Dit heeft weer invloed op hoe wij ons voelen. Hoe wij ons voelen heeft invloed op wat wij uitstralen en dus op hoe wij overkomen. Die non-verbale boodschap bepaalt ons succes.
Kort gezegd: 

Ons lichaam beïnvloed ons brein;
ons brein beïnvloed ons gedrag;
ons gedrag beïnvloedt onze resultaten.


Je meer zeker voelen kan je bereiken door doelen te stellen die dat gevoel zouden moeten oproepen. Bijvoorbeeld: "wanneer ik een baan heb die ik leuk vind, voel ik me vast meer mijzelf en ben ik gelukkiger". Je stelt je geluk uit terwijl je je ook direct meer gelukkig kan voelen.

Wanneer je elke ochtend voor de spiegel de 'juiste'  houding poseert, maakt je lichaam meer hormonen aan die  je meer zeker doen voelen. Je verzorgt als het ware je eigen doping!
Met deze boost ga je op pad. Misschien naar je dagelijkse werk, misschien naar een date of misschien wel naar een sollicitatie-gesprek. Nemen de zenuwen de overhand? Hup. Armen in je zij; borst vooruit en mondhoeken omhoog. De nodige testosteron stroomt weer door je lijf.

Want: hoe kom je aan die baan of partner die jou zo gelukkig gaat maken?  Juist; je zult hen moeten overtuigen van jouw succes-factor. Je hoeft niet te liegen; je woorden hoef je niet te verdraaien. Je kan dood-eerlijk zijn. Pas simpelweg je houding aan.

Dus draai de rollen eens om. Creëer je geluk door geluk aan te maken en uit te stralen!
Sing and songwriter Ben Howard zong het al:

"...keep your head up, keep your heart strong.. keep your mind set in your ways.."


Bekijk eens wat plaatsjes en filmpjes van mensen die in jouw optiek 'leading' zijn en kopiëer hun lichaamstaal. Wedden dat jij binnen niet te lange tijd successen boekt waar je eerder alleen maar van (dag)droomde?

Veel plezier met jezelf gelukkig maken. Drie keer raden hoe ik nu achter mijn computer zit...


Groet Collega R.

Wil je Amy Cuddy zelf horen vertellen over haar onderzoek? 
Bekijk het volgende filmpje en laat je inspireren! 


zaterdag 29 september 2012

Becoming an island


Somethink completely different
'It's nice to learn from all those other minds. But sometimes in your life, do the opposite, disconnect yourself from all those other people, see the loneliness and try to think for yourself instead of listening to all those other people.'
[...]
'Dare to be an island ones in a while and think for yourself 
and somethink completely different is hopefully you.'

Bas Haring @ TEDx

Bron: Tomas Sanchez
De trein heeft net Berlin Hauptbahnhof verlaten en ik zit erin. Zoals altijd ben ik met tegenzin de trein ingestapt, want wanneer ik in die trein zit, ga ik terug naar mijn eigen thuisland. Home is where the heart is; ik ben niet onderweg naar mijn hart. 
Die liet ik wederom achter in Berlijn.

De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van ‘vertrekken naar Berlijn’.  Ik had een baan waar ik mij niet lekker in voelde, een huis waar ik niets mee had, een woonplaats waar ik me beperkt voelde. Ik liet me door elke klein dingetje afleiden en ontmoedigen, dacht non stop na over allerlei dingen die er mogelijk van mij verwacht werden of die ik misschien wel van mezelf verwachte.  
Ik wist niet meer wat ik nu echt wilde en had mezelf volledig vastgedraaid. 
Was ik beland in een soort quarterlife crisis? Was ik nu één van de velen met een 'dertigersdilemma'?!  
Ik besloot daarom alles op te geven en voor een tijdje weg te gaan. Naar Berlijn. 
Ik zou op een ontdekkingsreis gaan. Echter...het hele plan moest ik last minute volledig loslaten. En dàt veroorzaakte een nogal vreemde situatie. 
Ik heb nu geen baan meer, mijn spullen staan in een opslag, in mijn kamer (die ik gelukkig nog wel mocht houden!) staat enkel het hoognodige en ik ga niet weg...

Becoming an island
Een week Berlijn had ik al wel geboekt, omdat ik niet per 1 oktober wilde vertrekken. De laatste week van september zou ik daarom ook al in Berlijn zijn. Toen het hele plan om langer weg te gaan gestaakt moest worden, had ik ook geen zin meer in die ene week Berlijn. Gefrustreerd dacht ik, 'dan hoeft dat ook niet meer!' Maar al mopperend bedacht ik mij ook dat het geen logisch besluit zou zijn, ik had toch geen baan meer dus alle tijd van de wereld en die ene week was al geboekt en betaald. Cancelen zou onnodig geld kosten en dan zou ik nog harder mopperend thuis zitten. 

Dus ik ging toch.

Toen ik eenmaal in Berlijn aankwam stond mijn hart mij al juichend op te wachten op het perron. Ik was thuis. In deze immens grote, drukke stad waar werkelijk van àlles gebeurt, vind ik mijn rust en vrijheid. Hier voel ik mij op mijn gemak. Dat ik even het idee had gehad deze ene week ook te cancelen, kon ik mij nu niet meer voorstellen. Had ik dat bedacht?!

Omdat ik niet meteen door kon reizen naar mijn appartement omdat ik wat te vroeg was, besloot ik op één van de trappen buiten het station te gaan zitten. Daar bovenaan die trap merkte ik hoe alle zorgen en storende gedachten weg waren. Ik was los van alles en iedereen en ik kon hier nu denken en doen wat ik wilde. En ineens moest ik weer denken aan het verhaal van Bas Haring bij TEDx, 'Becoming an island: Somethink completely different', over hoe we soms een eilandje van onszelf moeten maken, zodat we weer voor onszelf kunnen denken in plaats van de gedachten en ideeën van anderen te hergebruiken.


In mijn hoofd gebeurt van alles. Het is er één grote brainstormfabriek waar de machines dag en nacht doordraaien. Mijn brein is, als ik niet af en toe aan de noodrem trek, een soort eeuwig herkauwend ding. Alle gedachten en ideeën komen in een fast forward tempo herhaaldelijk langs. Het is een soort brainwashen van mijn eigen brein wat ik doe. En ik doe dat net zolang tot ik bij alles denk.....wie zit daar op te wachten? Of 'dat is al eens gedaan'. Geen wonder dat ik in een situatie beland was waar alles stom, saai en uitzichtloos was.

Eiland Berlijn
Berlijn is geen Duitsland, zeggen veel mensen. Berlijn is een soort eiland. In die ene week dat ik daar was, alleen, verenigt met mijn hart, was ik los van alles en iedereen die mij kon beïnvloeden. Ik was daar in een vertrouwde maar altijd veranderende omgeving. De taal is anders, de mensen zijn anders, het hele leven daar is anders. In Berlijn tikt de klok in een ander tempo en ik moest nu wel uit mijn eigen vastgeroeste ritme stappen, anders ga je in Berlijn onderuit. 

Ik zat op mijn eiland Berlijn en ik werd zelf een eiland omdat ik bewust en onbewust alle stekkers eruit getrokken had. De terugreis naar Nederland ging misschien wel weer gepaard met tegenzin en zat heimwee al de hele weg naast mij klaar om bij het uitstappen jammerend aan mijn enkels te hangen. Die ene week heeft mij wel wat opgeleverd. Er zijn veel lessen geleerd, gedachten gereset, oude ideeën kregen weer de ruimte die ze verdienen en geen gedachte van 'wie zit daarop te wachten?' kreeg de kans deze ideeën nog eens aan te vallen. Becoming an island is wat ik deed en het deed me goed. En hier in Nederland...creëer ik mijn eigen stukje Berlijn.

Een tijdloze groet vanaf mijn eiland!
Collega N.