Voorjaarsschoonmaak

Het is februari. Een mooie, witte deken ligt over ons land, de kou vriest de oren van ons hoofd en de verwarming gloeit onophoudelijk om onze huizen warm te houden.

Het liefst hangen we met sloffen en dekentjes op de bank, staren naar buiten en wachten allemaal op een beetje zon en warmte. Het is winter. Het hoort erbij. 

Maar stiekem zie ik de eerste voorjaarsschoonmaakkriebels al langskomen. 

Nog maar iets meer dan 7 weekjes slapen en dan is het lente.

Ik hou van de winter, begrijp me niet verkeerd. Sneeuw en ijs maken me altijd kinderlijk blij. Krijg spontaan zin om weer eens ouderwets buiten te spelen. Maar de winter is ook een tijd waarbij we even naar binnen keren. Naar binnen in onze warme huizen en...in ons hoofd. Ik ook. En zeker nu. Want momenteel ben ik bezig om mij voor te bereiden om een tijdje naar Berlijn te gaan. Wat begon als een maand is nu onbepaalde tijd geworden. Zo kan dat gaan met plannen als je ze de ruimte geeft.

Onbepaalde tijd. En dus, verhuizen. En als ik denk aan verhuizen, dan denk ik aan afscheid nemen, aan ruimen.

Opruimen doen we allemaal. Dagelijks, wekelijks, te weinig..

Maar meestal ruimen we niet echt op.

Fiep Westendorp

Mijn vader riep vroeger altijd 'jij ruimt helemaal niet op, jij verplaatst alleen je rotzooi!' als ik weer eens rigoureus mijn kamer opruimde. Ik was altijd een beetje verontwaardigd als hij dat riep, want ik stond daar mooi wel keihard te zwoegen om er weer iets netjes van te maken! Maar hij had wel gelijk. We verplaatsen, we ruimen niet.

Maar zodra we verhuizen, dan gebeurt er iets wonderlijks; opeens worden spullen overbodig, hechten we er in ene geen waarde meer aan....omdat we het anders 'weer mee moeten slepen.' Het is ballast geworden.

Raar iets eigenlijk als je er zo over nadenkt. Waarom bewaarden we het dan eigenlijk?

Alles wat ons huis binnenkomt, zelf gekocht of gekregen, krijgt direct bij binnenkomst 'waarde' en dus bewaren we het al dan niet zorgvuldig. Maar wat is nu eigenlijk de echte waarde van al die spullen als we uiteindelijk bij een verhuizing bedenken dat het al lang weg gekund had? Waarom deden we dat dan niet eerder? Waren we te lui? Geen tijd? Zien we al die spullen niet meer of waren we vergeten dat we ze in ons bezit hadden? Wat het ook is. We hamsteren.
Maar om nu steeds te verhuizen om van onze ballast af te komen, zou natuurlijk een beetje te gek zijn. Gelukkig kunnen we altijd doen alsof.

Stel je voor dat je volgende week moet verhuizen en kijk rond:
Je zal zien dat de overbodige spullen nu zichtbaar worden. Pak ze op en gooi (of geef) ze weg.  En hou je aan de regels;
- Weg is weg, haal het dus niet terug uit die zak! (ook niet stiekem!)
- Langer dan een jaar niets mee gedaan? Weg!

- En… misschien = ook weg. Want op misschien gaan we niet wachten. 

Ruim op en geniet van het geluid als je die enorme vuilniszak(ken) in de container gooit.  Het geluid van (bij nader inzien) waardeloze spullen die neerploffen, klinkt zo mooi… Na je interne verhuizing zal je zien dat je meer ruimte hebt in huis maar vooral ook in je hoofd; ruimte voor inspiratie, nieuwe ideeën.
(en je hangt een stuk lekkerder onder je dekentje als je weet dat het echt een opgeruimd huis is)
Ik heb gezien dat het aanstekelijk werk. Als er eenmaal iemand begint, dan gaat de rest ook aan de slag....

Durf jij ruimte te creëren 

voor nieuwe tijden, nieuwe plannen?

Succes met jouw verhuizing!

Ik ga mijn vuilnis buiten zetten.

[Ik hou erg van beelden. De videoclip bij Beth Orton's 'Broken Shopping Trolley' 

geeft een mooi beeld van je spullen achterlaten - en het gevoel erbij....]