' Iedereen houdt van Klassieke muziek. Alleen is niet iedereen zich daar bewust van.'
- De mensen die klassieke muziek adoreren, hun radio altijd op een klassieke zender afgesteld hebben staan en zich niet voor kunnen stellen zonder te moeten leven;
- De mensen die een klassiek stuk op zijn tijd best kunnen waarderen;
- De mensen die zeggen niets met klassieke muziek te hebben en er alleen mee in aanraking komen wanneer zij in de wacht worden gezet.
De derde groep is veruit de grootste groep mensen. Gek genoeg heb ik het idee dat maar een klein percentage uit mijn familie-, vrienden- en kennissenkring bij deze groep hoort. Misschien is mijn beeld wat vertekend en wil ik graag geloven dat dit het geval is; ik ben namelijk heilig overtuigd van Benjamin Zanders gelijk.
Mijn eigen relatie met klassieke muziek schommelt tussen de tweede en eerste groep. Ik ben opgegroeid met klassieke muziek. Ik herinner me een moment dat mijn moeder Vivaldi op had staan. Een strijkorkest speelde de winter. Mijn zusje en ik zaten zowat ín de staande muziekbox, zo geboeid waren we door de trieste klanken die het sterven en slapen gaan van de natuur vertolkten.
Mijn moeder vond ons in tranen. Op haar vraag wat er in vredesnaam met ons aan de hand was antwoordde wij: 'We worden hier zo verdrietig van; maar het is ook zó mooi!'
Toen ik opgroeide veranderde ook mijn muziekkeuze. Het werd steeds gevarieerder. Ik ging naar boy-bands luisteren, zwoer dat heel snel weer af en werd toen ik mijn lief leerde kennen ook maar meteen verliefd op zijn muziek: Greenday, RHCP, Live... Nogal een contrast met Vivaldi!
Of niet? De muziek waar ik graag naar luister is muziek die mij een verhaal vertelt. De stukken en liedjes die op mij en op mijn verhaal kunnen slaan. Muziek over mijn leven, dingen die ik mee heb gemaakt of wens mee te maken. En dan is er nog de muziek die mij het gevoel geeft onderdeel te zijn van een groter geheel; en muzikale beweging waarin iedereen het zelfde lijkt te horen en dat met elkaar deelt. Herkenbaar?
Vivaldi riep bij mij winterbeelden op en gaf mij een triest gevoel. Tegelijkertijd wilde ik blijven luisteren omdat het ook fijne herinneringen bracht aan kampvuren in de sneeuw, verhaaltjes lezen bij de kachel en warme chocolademelk. Het maakte mij verdrietig omdat het vertelde over dingen die eindigen en over een lente die nog lang op zich zou laten wachten.
Ik denk dat veel mensen muziek met tekst verkiezen boven klassieke of instrumentale muziek omdat het meer begrijpelijk lijkt, meer laagdrempelig. Men denkt misschien keuzes te maken in wat hen aanspreekt door verstandelijk na te gaan of ze zich wel/niet kunt verplaatsen in het nummer door wat de zanger hen woordelijk verteld. In werkelijkheid zijn liedteksten 9 van de 10 keer helemaal niet zo simpel te begrijpen en moeten we concluderen dat toch het instrumentale en de melodie van het nummer de klus klaren. Dus waarom geen klassieke muziek 'leren luisteren'? Geef het een kans.
Benjamin Zanders zegt dat je om van muziek te houden muziek moet leren begrijpen. Dat 'begrijpen' hoeft volgens mij niet bewust te zijn. Soms heb je het geluk dat je gevoel het eerder begrijpt dan je verstand. Dat merk je dan aan je lijf. Je gaat glimlachen of er prikken juist tranen in je ogen. Maar wanneer je bij een stuk dat je in eerste instantie niet veel zegt bewust gaat luisteren, gebeurt het! Je gaat het stuk begrijpen en het doet iets met je, gegarandeerd!
Bekijk onderstaand TED-filmpje en maak het mee.
